Logo definitief website     bepaal-je-eigen-koers
Selecteer een pagina

Daar zit ik dan op de bank, terwijl de meeste mensen aan het werk zijn. Heb ik er wel goed aan gedaan om mezelf ziek te melden? Diep van binnen weet ik wel dat het de juiste keuze is, maar mijn hart is nog niet zover.

Zo’n driekwart jaar eerder, na het lezen van het boek van Annemiek van Munster (met de titel ‘+23’) was hij daar, mijn definitieve wake-up call. Stug blijven doorgaan op de manier waarop ik tot dan toe mijn leven had geleefd was niet goed voor me. Ik wist dat er iets moest gebeuren, maar alles in mij schreeuwde dat ik dan zou hebben gefaald als mens en werknemer. De angst van verlies en nutteloosheid stonden nog net niet op mijn voorhoofd geplakt. Maar dat het zo niet verder kon, was ineens duidelijk. Altijd maar die oververmoeidheid en het perfecte plaatje willen creëren…

Tijdens een rondreis door Nieuw Zeeland, eind 2011, was ik al met mijn neus op de feiten gedrukt. Het was een heel mooie reis, maar ik was veel te moe om er intens van te genieten. Als ik dáár al niet de energie had om te genieten, hoe moest het dan als ik eenmaal terug thuis weer aan het werk zou gaan? Terug in Nederland ben ik toch eigenwijs weer aan de slag gegaan. Het gevolg was dat op vrijdagmiddag mijn hele lijf het uitschreeuwde dat het zo wel genoeg was geweest.

Na twee jaar ziektewet en re-integratie werd de deur naar mijn werkverleden (lees: toekomst) gesloten. Hoe nu verder? Het goed bedoelde “Waar één deur dicht gaat, gaan er meerdere vanzelf open”, was voor mij niet meteen iets vanzelfsprekends. Maar ik leerde al snel. Ik leerde mijn situatie accepteren, ook al was dat soms een hobbelige weg.

Nu, uiteindelijk, kan ik met recht zeggen dat ik blij ben deze stap gezet te hebben. Mooie momenten en nieuwe keuzes zijn sindsdien op mijn pad gekomen. Zie hier het resultaat: dit platform om jullie tot steun te zijn. En ik zit nog steeds op de bank. Af en toe dan. Om tot rust te komen.