Logo definitief website     bepaal-je-eigen-koers
Selecteer een pagina

In een drieluik ga ik jullie vertellen hoe het mij is vergaan sinds ik te horen heb gekregen dat ik werd afgekeurd.

Toen in oktober 2013 de definitieve beslissing was gevallen en ik voor 80/100% werd afgekeurd, viel er aan de ene kant een last van mijn schouders. De druk van alle opgebouwde spanning was van de ketel. Aan de andere kant voelde het nog steeds zo dubbel. Vooral omdat ik nog 2 maanden bleef werken om het netjes af te ronden. Ineens trek je dan de deur achter je werkverleden dicht en ga je op zoek naar nieuwe uitdagingen. Mijn re-integratie traject bij Bartiméus was op dat moment nog niet afgerond, maar ik had inmiddels al wel veel geleerd. Mijn grenzen aangeven en minder streng voor mezelf zijn bleven soms nog een struikelblokje.

Het eerste jaar heb ik vooral naar mijn lichaam geluisterd, want tenslotte was ik mijn burn-out nog niet helemaal volledig te boven. Ik werd gaandeweg minder streng voor mijzelf door steeds tegen mijzelf te zeggen “dat wat ik vandaag niet gedaan heb, kan ik morgen ook nog wel aanpakken of zelfs de dag erna”. Dat kijken voor een slechtziende nu eenmaal veel energie kost, wordt niet altijd begrepen. Ik heb moeten leren mijn grens aan te geven en even een uurtje te gaan liggen om de batterij voor de rest van de dag weer op te kunnen laden. Tenslotte doen meer mensen een ‘powernap’ om erna weer verder te kunnen, toch? Het omgaan met je energiebalans in je nieuwe levensstijl vergt nu eenmaal tijd en vooral een hoop geduld. Dat er dan soms tranen vloeien omdat je eigenlijk sneller wilt dan dat je lijf wil, is toch niet het einde van de wereld?

Toen mijn re-integratie traject ten einde liep, kwam bij mij de vraag “en wat nu?” “Hoe ga ik mijn nieuwe leven weer invulling geven?” Ik vond mezelf nog te jong om ‘nutteloos’ thuis te zitten. Want nutteloos voelde ik mij zeker in het begin. Doordat ik mijn ‘nieuwe’ wereld aan het verkennen was, stond ik er ook voor open om met volle moed de wereld van de slechtziende binnen te stappen. Want dat ben ik tenslotte ook. Ook al heb ik jarenlang mijn beperking ontkend.